Anarchie op de weg

In mijn vorige log schreef ik over het goede besluit fietsers voorrang te geven op minirotondes. Een positieve maatregel voor fietsers. Het moment om de fietsers ook eens te wijzen op hun plek in het verkeer in Leeuwarden.

Elke dag erger ik me groen en geel aan al die fietsers die denken dat ze overal kunnen/mogen fietsen. Tegen het verkeer in, over het trottoir, door het park, door winkelstraten, het maakt allemaal niet uit. En het ergste is dat ze vaak ook nog naast elkaar rijden en net doen of ze de baas op de weg zijn. Soms kun je ze maar ternauwernood ontwijken.
Ik verlang weer terug naar de tijd dat er geen vrijliggende fietspaden waren en alle verkeersdeelnemers de rijbaan met elkaar moesten delen. Toen beperkte de antrchie zich hooguit tot het fietsen over het trottoir en daar werd tegen opgetreden (sic!).

Wat mij betreft maakt de politie er een mooi projectje van deze zomer. Eerst een weekje de fietsers waarschuwen dat ze tegen het verkeer in rijden en dan hard op treden. Laat ze het maar in de portemonnee voelen. En dat geldt voor zowel jong als oud.

Een prettig neveneffect kan zijn dat de Leeuwarder zich in het algemeen ook weer wat meer aan de regels houdt. Uit onderzoek blijkt immers dat strenger handhaven ook leidt tot beter naleefgedrag. Een mooi punt om eens in Leeuwarden te onderzoeken.

Voorrang voor fietsers op minirotondes in Leeuwarden

Een heel positief bericht dat een kwart van de minrotondes in Leeuwarden zodanig wordt aangepast dat de fietsers er voorrang krijgen. Hulde. Hoef je niet meer omgekeerd op de fiets te zitten om te kunnen zien of er ook verkeer aan komt.
En volgens mij kan het snel. Een driehoek en wegenverf en een paar borden en klaar is kees.

Ik hoop alleen niet dat op de andere 75% van de minirotondes nu onduidelijk ontstaat omdat sprake is van verschillende verkeersregels op rotondes in Leeuwarden.

Ook kan het geen kwaad een goede voorlichting te geven over de aanpassing van de rotondes. En wellicht is het goed er in het begin ook eens een agent bij te zetten die degene die geen voorrang verleent meteen van een bon voorziet. Koppel daar vervolgens een leuke voorlichtingscampagne aan (vandaag weer x bekeuringen), maak er foto's en filmpjes van en verspreid ze onder de media.

Spaarloon vs. levensloopregeling

Gister heb ik met verbazing het bericht in de krant gelezen over het voornemen van CDA en PvdA om de spaarloonregeling af te schaffen. De media wisten er bij te vermelden dat door deze maatregel de levensloopregeling (waar nu nog maar 5% van de werknemers gebruik van maakt) mogelijk een groter succes wordt.

Om te voorkomen dat ik een primaire reactie zou opschrijven met een jammerklacht over het afschaffen van de spaarloonregeling terwijl het allemaal toch wat genuanceerder ligt, heb ik contact opgenomen met partijgenoten in Den Haag.
Zoals u allen weet ben ik lid van de grootste lokale partij van Nederland, het CDA.

En achteraf is het maar goed dat ik dat contact heb gelegd. Het CDA (en naar ik heb begrepen ook de PvdA) wil de spaarloonregeling helemaal niet afschaffen, maar onderzoeken of de spaarloonregeling en de levensloopregeling kunnen worden geintegreerd. Nu moet je nog kiezen voor de ene of de andere regeling.
Als het zo is dat de regelingen worden geintegreerd is dat heel wat anders dan afschaffen. Het zou juist een logische stap zijn. Ik had al niet begrepen waarom je moest kiezen. Je kunt immers met de spaarloonregeling ook al een lijfrente kopen.

Wat ik in het geheel niet begrijp is dat de media met het bericht over afschaffen van de spaarloonregeling zijn gekomen. Dat moet ergens vandaan komen. Want als ik het nu dus goed begrijp is het bericht goed fout. Of is het weer het bekende proefballonnetje. Nou ja het heeft gewerkt en iedereen is er overheen gevallen.

Belangrijk is in elk geval dat de spaarloonregeling op zich niet wordt afgeschaft. Door een koppeling met de levensloopregeling worden de bestedingsrichtingen van het spaarloon misschien beperkt, maar dat lijkt me op zich niet zo erg.
Maar de tijd zal het leren. Het zou niet voor het eerst zijn dat regelingen uiteidnelijk toch weer anders uitpakken dan in aanvang kan worden vermoed.

Democratie ten grave gedragen?

Gister is na afloop van de politieke markt in het stadhuis van Leeuwarden door de gemeenteraad nog gedebateerd over de plannen voor het Wilhelminaplein. Ik moet bekennen dat ik het debat niet helemaal heb gevolgd en dat ik alleen de oppositiepartijen heb gehoord. Dat ze tegen zijn snap ik. De plannen zijn net als een gebouw van Bonnema: je vindt mooi of lelijk. Maar het gaat hier een stap verder. 'De toekomst van Leeuwarden', zijn grote woorden, maar ze drukken wel uit wat ik bedoel. Er moet in Leeuwarden gebeuren. En dat kan niet in de marge. Zoals ik het kan beoordelen is het plan voor het Wilhelminaplein een gedurfd plan dat Leeuwarden op de kaart zet/houdt.

Wat de oppositepartijen gisteravond deden was tranentrekkend. Eerst met elkaar spelregels afspreken en nu blijkt dat hun eigen doel niet is gehaald roepen dat de spelregels niet goed zijn. Kennelijk weet ook niet iedereen wat voor soort referendum er is gehouden. De heeft het over een consultatief referendum en de ander over een correctief. Zeker als je een correctief referendum houdt (wat in dit geval zo is) moet je een stevige drempel inbouwen. Lichtvaardig door middel van een referendum een raadsbesluit corrigeren is absoluut uit den boze. Het onderwerp van het referendum is immers een raadsbesluit. Een groep van volwassen volksvertegenwoordigers die weet hoe ze besluiten moeten voorbereiden en hoe ze de inwoners van de gemeente er bij moeten betrekken. Een groep ook die weet dat je soms over particuliere belangen heen moet omdat het gemeentebelang een besluit vraagt waar selectief een groep tegen is. En in dat licht hebben de oppositiepartijen zich gisteravond gediskwalificeerd. Ze hebben zich gedragen als kleine verwende kinderen. Ze kennen de regels in huis en weten dat alleen in bijzondere gevallen van die regels wordt afgeweken. Over het wanneer zijn zelfs afspraken gemaakt. Nu dat even niet uitkomt roepen ze om het hardst dat ze op een geweldige manier opkomen voor de belangen van een minderheid en dat dat op z'n minst reden moet zijn om met de plannen te stoppen. Ze zijn zelfs bereid achteraf de regels aan te passen. Dat noem ik pas ondemocratisch en onbetrouwbaar.